شعری درباره مرگ

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟//

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟//

مپندارید بوم ناامیدی باز//

به بام خاطر من میکند پرواز//

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است//

مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است//

مگر می، این چراغ بزم جان مستی نمی آرد//

مگر این می پرستی ها و مستی ها//

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟///

مگر افیون افسونکار//

نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد//

مگر دنبال آرامش نمی گردید//

چرا از مرگ می ترسید ؟//

کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید//

می و افیون فریبی تیز بال وتند پروازند//

اگر درمان اندوهند//

خماری جانگزا دارند//

نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید//

خوش آن مستی که هوشیاری نمیبیند//

چرا از مرگ می ترسید ؟//

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟//

بهشت جاودان آنجاست//

گر آن خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست//

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است//

همه ذرات هستی محو در رویای بیرنگ فراموشی است//

نه فریادی، نه آهنگی، نه آوایی//

نه دیروزی، نه امروزی، نه فردایی//

جهان آرام و جان آرام//

زمان در خواب بی فرجام//

خوش آن خوابی که بیداری نمیبیند !//

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید//

در این دنیا که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست//

جهان را دست این نامردم صد رنگ بسپارید//

که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند//

درین غوغا فرو مانند و غوغا ها بر انگیزند//

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید !//

همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید//

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه میدانید ؟//

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟//

چرا از مرگ می ترسید ؟//

حمید اسحاقی ؛ دوشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۰ - 23:46:25 - [ 4 نظر و 4 تشکر]، خوانده شده 5790 بار

تشکر شده توسط: