|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
شلاق می زنند بر زخمهای دل... عکس ها، چتها دو نقطه و ستارههای روی کیبورد: بوسههای دیجتالی دو نقطه و پرانتزها؛ اخم و خندههای فانتزی هزاری هم این آدمکهای زرد و دیجیتالی غش بکنند و ریسه بروند یا اشک از دو سوی صورت گردشان مثل باران بهاری ببارد.... دوری دوای خودش را دارد؛ لمس و حضور مادرها بلد نیستند با این شکلکها بخندند پدرها معنی پرانتزهای باز و دو نقطه را نمی فهمند برادرها با شکلکهای شیطانی، روح سرکشِ سربه سر گذاشتنهایشان آرام نمی گیرد خواهرها با نقطه خطهای مورب بغل کردنشان نمی آید لبها و چشمهای کدام یار حتی اگر ستاره بارانِ همه کیبوردهای جهانشان کنیم، داغ می شوند؟ این درد دوای خودش را دارد؛ لمس و حضور.... باقی همه تازیانه بر زخم است... *مسیح علی نژاد* لیـــــدا *** ؛
پنجشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۰ - 18:50:57 -
[ 102 نظر و 45 تشکر]، خوانده شده 2952 بار
تشکر شده توسط:
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
پارسا صفا
سید مصطفی
استاد اشتباهی
مریم
امیر اینکه شعر نبود دلنوشته مسیح بود از دوری و تکنولوژی
الهه
سامان شیشه
امیرکبیر
شهرام زاهدی
زندونی ایران
کیوان محمدی
باقی همه تازیانه بر زخم است...
آرمان بدو برو کوچه با بچه ها بازی کن
استاد اشتباهی من چتر خسته ام دیگه حال و حوصله شو ندارم
ابراهیم استاد اشتباهی معلمم که تو باشی همیـن میشه دیگه
آرمان
علیرضا
مهدی چراجی
علیرضا مشکلی نیست
خوش آمدی
فریال
آرمان بدو دهنتو آب بکش چت چیه
پوریا سلام مرسی
علیرضا
نیکای ایران
پری جون
حمیــــد ایران