و حال غم هجران تو با كه بگويم ،به كه گويم كه دلم رفت،
به كه گويم كه دلبرم،محبوب قلبم مراتنها گذاشت و رفت ،
حتي نگاه معصومش را نيز از من دريغ كرد ،به كه گويم كه
خانه اميدم دستهاي گرمش را از من دريغ كرد و با حرفهاي
سرد گره درگره زد و رفت ،به كه گويم اميدم مرا نااميد كرد ،
به كه گويم كه صداقت را تنها در او ديدم ،محبت را در او لمس كردم،
وتنها يك رنگي را در نگاههاي او ديدم،دستهاي سرد اورا در چشمهايم احساس كردم ،با كه بگويم كه غم هجران او به هزاران وصال نميدهم،
به كه گويم كه او زيباترين چهره بود ،زيباترين لحظه بود ،زيباترين مهر بود،وزيباترين ستاره،قلب اميدوارم را نااميد كرد ،چشمهاي منتظرم را
يكباره غرق در اشك كرد،خانه اميد من ويرانه اي شد،خوابهاي راحتم
يكباره رفت و راحتيهايم خيال خام شد ،با كه بگويم كه من از قله فتح به زير
افتادم از قله فتح فرو افتادم ،واي چه پنداشتم چه شد كاش از اول قدم
در راه عشق نگذاشته بودم اي كاش چشمهايم كور بود وهرگز صفارا
نميديدم كاش اصلا عاشق نميشدم عاشقي كه حتي از غرور خود
گذشت و اي خداي من با كه گويم كه واقعا دوستش داشتم
عاشقش بودم ...